Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να παίξουν έξω, στις αλάνες και φυσικά μπορούσαν να απομακρυνθούν από το σπίτι, να περάσουν δρόμους και να αναζητήσουν την περιπέτεια στα γειτονικά τετράγωνα ανακαλύπτοντας νέους κόσμους και φίλους, κερδίζοντας εμπειρίες.  Όλα αυτά φυσικά χωρίς τη συνεχή επίβλεψη των γονιών τους. 

Σήμερα τα παιδιά όμως δεν έχουν την ίδια ελευθερία και παίζουν περισσότερο μέσα σε κλειστούς χώρους από ότι έξω. Γιατί άραγε;

Πολλά παιδιά στις μέρες μας μεγαλώνουν έχοντας το δικό τους ατομικό υπολογιστή και χειρίζονται το Ίντερνετ  πολλές φορές καλύτερα απ ’ότι πιάνουν το μολύβι.

Επικοινωνούν μεταξύ τους και κανονίζουν τις συναντήσεις τους μέσω διάφορων chat, ακούν μουσική και διασκεδάζουν, μιλούν τη δική τους κωδικοποιημένη γλώσσα και ανταλλάσσουν φωτογραφίες. Ολ’ αυτά μόνο με μία συσκευή, που χωράει παντού, μετακινείται και μπαίνει ακόμη και στη σχολική τους τσάντα …ποιος θα το φανταζόταν!

Αν πριν από χρόνια ρωτούσες τι σκεφτόταν ένα παιδί για ένα μουσείο το πιθανότερο θα ήταν να απαντήσει ότι είναι κάτι «βαρετό». Το συμπέρασμα δεν είναι τι βλέπεις και πού, αλλά πώς το βλέπεις. Πως προσεγγίζει λοιπόν την επίσκεψη στο μουσείο ο εκπαιδευτικός ή και ο γονιός ώστε η εμπειρία του παιδιού να είναι ευχάριστη και εποικοδομητική. 

Πόσες φορές προσπαθήσατε να τελειώσετε τις δουλειές του σπιτιού μετά από μια αγχωτική και ιδιαίτερα κουραστική μέρα αλλά τα παράπονα του παιδιού σας και οι… αταξίες του δεν σας το επέτρεψαν;

Υπήρξαν ίσως και φορές που χρησιμοποιήσατε την τηλεόραση ως « babysitter » προκειμένου να ξεφύγετε από το «γεμάτο απαιτήσεις» πιτσιρίκι σας, ελπίζοντας να το απασχολήσετε μέχρι να τελειώσετε τις υποχρεώσεις του σπιτιού.

Πόσο συχνά σκέφτεστε ότι το 24ωρο δεν σας αρκεί για να ασχοληθείτε με τη διασκέδαση του παιδιού σας όσο θα θέλατε και αναβάλλετε διαρκώς τις επιθυμίες του για τις διακοπές;

Ήρθε λοιπόν η ώρα να περάσετε ένα ευχάριστο απόγευμα (και πολλά περισσότερα) με τα παιδιά σας που δεν θα δώσει χαρά μόνο σε εκείνα αλλά πολύ περισσότερο σε εσάς.