Μουσική, ο κόσμος των ήχων και του ρυθμού. Ένας κόσμος που αρχίζει να περιβάλλει κάθε νέα ζωή από τη στιγμή που αυτή δημιουργείται και αναπτύσσεται στην κοιλιά της μητέρας. Μια μουσική που βασικό ρυθμό της έχει το μητρικό καρδιακό χτύπο και μελωδία τους ήχους του περιβάλλοντος. Η αίσθηση της ακοής γίνεται ένας τρόπος αναγνώρντρίτερα τη φωνή της μητέρας του, προτού αντικρίσει την όψη, το άγγιγμα ή τη γεύση της.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει και αναπτύσσει τα ιδιαίτερα και μοναδικά χαρακτηριστικά του, η τέχνη της μουσικής μπορεί γίνει ένα σημαντικό μέσο έκφρασης και δημιουργίας.

Πώς μπορούμε όμως, να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον για το παιδί που θα ευνοεί την εξέλιξη μιας όμορφης σχέσης με τη μουσική ως εκφραστικό και δημιουργικό μέσο;

Η γνώση, η αλήθεια, αλλά και η ποίηση που κρύβουν τα παραμύθια είναι μια αποτελεσματική μέθοδος για να καλλιεργηθεί η φαντασία των παιδιών και να ενθαρρυνθεί η δημιουργικότητά τους. Τα παραμύθια έχουν παιδαγωγική και θεραπευτική λειτουργία, καθώς προσφέρουν παρηγοριά κι ελπίδα και μιλούν με τη γλώσσα της καρδιάς.

Τα παιδιά δεν τραυματίζονται εύκολα στο Aikido πρώτoν διότι τα σώματά τους είναι πολύ ευλύγιστα και ακολουθούν την κίνηση της εκάστοτε τεχνικής και δεύτερον γιατί όλες οι ασκήσεις γίνονται σε ενα ασφαλές και προστατευμένο περιβάλλον το οποίο εξασφαλίζει ότι το κάθε παιδί δουλεύει στον δικό του ρυθμό.

Όπως όλα τα αθλήματα που περιλαμβάνουν σωματική άσκηση το Aikido εμπεριέχει κάποιο ρίσκο τραυματισμού.

Συμβαίνει αρκετές φορές να προκύπτει ένα ανήκοο (κωφό) παιδί στην οικογένεια, είτε εκ γενετής, είτε λόγω έντονης μείωσης ή απώλειας της ακοής σε προσχολική ηλικία. Η ιατρική διάγνωση της ανηκοΐας είναι ένα αιφνίδιο γεγονός που φέρνει τους γονείς σε απόγνωση. Ανατρέπονται δεδομένα, γκρεμίζονται προσδοκίες, διαταράσσεται το οικογενειακό κλίμα και οι γονείς νοιώθουν να επωμίζονται ένα τεράστιο βάρος που δεν ξέρουν καλά-καλά αν μπορούν να τό αντέξουν.

Αρχίζουν να βασανίζονται από ερωτήματα, όπως: «Πώς θα επικοινωνήσω με το παιδί μου;», «Θα μέ καταλαβαίνει;», «Πώς θα μορφωθεί;», «Τί θα γίνει, όταν μεγαλώσει κ αι πρέπει να βρει δουλειά;», «Θα μπορέσει να ενταχθεί στο κοινωνικό του περιβάλλον;», «Θα καταφέρει να πραγματοποιήσει τα όνειρα και τους στόχους του;», και άλλα παρόμοια.

Κι όμως, όλοι οι γονείς που έχουν ανήκοο παιδί μπορούν να κάνουν πολλά. Μπορούν να στηρίξουν το παιδί τους, για να γίνει ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Πώς;

Για πολλές δεκαετίες η λέξη αυτισμός στην Ελλάδα ακουγόταν πολύ τρομακτική. Γι’ αυτό και όταν κάποιο παιδί βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού, συχνά αποφεύγαμε να χρησιμοποιήσουμε τη συγκεκριμένη λέξη ως γονείς, αλλά και ως εκπαιδευτικοί. Τα δεδομένα ωστόσο, έχουν την τάση να αλλάζουν τα τελευταία χρόνια, πιθανόν και επειδή η ίδια η κοινωνία είναι ώριμη πια να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Ο αυτισμός μάλιστα ως διαταραχή, είναι από τις λίγες που δικαιούται πολύ πιο εύκολα συνεκπαίδευση σε γενικό σχολείο, όταν το παιδί μπορεί να αντεπεξέλθει.

Ο πλακούντας ή ύστερο ή δευτέριο είναι το μέρος του κυήματος που αναλαμβάνει τη διατροφή του εμβρύου. Λέγεται πλακούντας γιατί όταν αναπτυχθεί και πάρει την οριστική του μορφή, μοιάζει με μικρή στρογγυλή πίτα την οποία οι αρχαίοι πρόγονοί μας ονόμαζαν πλακούντα και την πρόσφεραν σε θυσίες.

Επίσης λέγεται ύστερο γιατί βγαίνει «ύστερα» από την έξοδο του εμβρύου ή δευτέριο επειδή έρχεται δεύτερο.

Όταν ένα παιδί μεγαλώνει παρατηρώντας ότι η μαμά και ο μπαμπάς,  περνάνε ευχάριστα μαζί, επιθυμούν να είναι ο ένας κοντά στον άλλο, ερμηνεύει πως μάλλον αυτό που συμβαίνει ανάμεσά τους είναι ωραίο.  Έτσι καταγράφει πως αυτό που αναπτύσσεται μεταξύ τους είναι άξιο προς μίμηση.  Παράλληλα, επειδή το παιδί λειτουργεί απολύτως εγωκεντρικά, απολαμβάνει μια ασφάλεια, μια αίσθηση πληρότητας και ησυχίας.

Είναι πολύ σημαντικό, ο χώρος που θα φιλοξενήσει τον καινούριο σας συγκάτοικο, να είναι διαμορφωμένος με τέτοιο τρόπο, που να ανταποκρίνεται κάθε φορά στις ανάγκες του.

Το δωμάτιο που θα επιλέξετε στο σπίτι για να γίνει το παιδικό δωμάτιο, θα πρέπει να είναι ήσυχο, να έχει φυσικό φωτισμό και να αερίζεται επαρκώς .